ก๊าซอุตสาหกรรม

ก๊าซอุตสาหกรรมเป็นกลุ่มของวัสดุที่ผลิตขึ้นเพื่อใช้ในอุตสาหกรรมโดยเฉพาะ และยังเป็นก๊าซที่อุณหภูมิและความดันโดยรอบอีกด้วย เป็นสารเคมีซึ่งอาจเป็นแก๊สธาตุหรือสารประกอบเคมีที่เป็นอินทรีย์หรืออนินทรีย์ก็ได้ และมีแนวโน้มที่จะเป็นโมเลกุลที่มีน้ำหนักโมเลกุลต่ำ พวกมันอาจเป็นส่วนผสมของก๊าซแต่ละตัวก็ได้ พวกมันมีค่าเหมือนสารเคมี ไม่ว่าจะเป็นวัตถุดิบตั้งต้น ในการปรับปรุงกระบวนการ เป็นผลิตภัณฑ์ขั้นสุดท้ายที่มีประโยชน์ หรือสำหรับการใช้งานเฉพาะอย่าง ตรงกันข้ามกับการมีคุณค่าเป็นเชื้อเพลิง "ธรรมดา"

คำว่า 'ก๊าซอุตสาหกรรม' [31] บางครั้งให้คำจำกัดความอย่างแคบๆ ว่าเป็นเพียงก๊าซหลักที่จำหน่าย ซึ่งได้แก่ ไนโตรเจน ออกซิเจน คาร์บอนไดออกไซด์ อาร์กอน ไฮโดรเจน อะเซทิลีน และฮีเลียม[32] บริษัทก๊าซอุตสาหกรรมต่างๆ ตั้งชื่อก๊าซต่างๆ นอกเหนือจากรายชื่อหลักนี้ แต่โดยทั่วไปแล้วก๊าซจะจัดอยู่ในหมวดหมู่ "ก๊าซพิเศษ" "ก๊าซทางการแพทย์" "ก๊าซเชื้อเพลิง" หรือ "ก๊าซสารทำความเย็น" อย่างไรก็ตาม ก๊าซสามารถทราบได้จากการใช้งานหรืออุตสาหกรรมที่ให้บริการ ดังนั้น "ก๊าซเชื่อม" หรือ "ก๊าซหายใจ" ฯลฯ หรือโดยแหล่งที่มา เช่น "ก๊าซอากาศ" หรือโดยวิธีการจ่ายเช่น "ก๊าซบรรจุหีบห่อ" ก๊าซหลักอาจเรียกว่า "ก๊าซปริมาณมาก" หรือ "ก๊าซน้ำหนัก"

ตามหลักการแล้ว ก๊าซผสมหรือก๊าซใดๆ ที่จำหน่ายโดย "อุตสาหกรรมก๊าซอุตสาหกรรม" อาจมีการใช้ในอุตสาหกรรมและอาจเรียกว่า "ก๊าซอุตสาหกรรม" ในทางปฏิบัติ "ก๊าซอุตสาหกรรม" มีแนวโน้มที่จะเป็นสารประกอบบริสุทธิ์หรือส่วนผสมขององค์ประกอบทางเคมีที่แม่นยำ บรรจุหีบห่อหรือในปริมาณน้อย แต่มีความบริสุทธิ์สูง หรือปรับแต่งให้เหมาะกับการใช้งานเฉพาะ (เช่น ออกซีอะเซทิลีน) รายชื่อก๊าซที่มีนัยสำคัญกว่ามีอยู่ใน "ก๊าซ" ด้านล่าง

มีหลายกรณีที่ก๊าซไม่ปกติเรียกว่า "ก๊าซอุตสาหกรรม"; โดยหลักแล้วก๊าซจะถูกแปรรูปเพื่อใช้เป็นพลังงานในภายหลัง แทนที่จะผลิตเพื่อใช้เป็นสารเคมีหรือสารเตรียม
อุตสาหกรรมน้ำมันและก๊าซมีความโดดเด่น ดังนั้น แม้ว่าก๊าซธรรมชาติจะเป็น "ก๊าซ" ที่ใช้ใน "อุตสาหกรรม" ซึ่งมักเป็นเชื้อเพลิง บางครั้งเป็นวัตถุดิบตั้งต้น และในความหมายทั่วไปนี้ก็คือ "ก๊าซอุตสาหกรรม" โดยทั่วไปแล้วผู้ประกอบการอุตสาหกรรมไม่ได้ใช้คำนี้สำหรับไฮโดรคาร์บอนที่ผลิตโดยอุตสาหกรรมปิโตรเลียมโดยตรงจากทรัพยากรธรรมชาติหรือในโรงกลั่นน้ำมัน วัสดุ เช่น LPG และ LNG เป็นส่วนผสมที่ซับซ้อนซึ่งมักไม่มีองค์ประกอบทางเคมีที่แม่นยำ และมักจะเปลี่ยนแปลงขณะจัดเก็บด้วย

อุตสาหกรรมปิโตรเคมีก็มีความโดดเด่นเช่นกัน ดังนั้นปิโตรเคมี (สารเคมีที่ได้จากปิโตรเลียม) เช่น เอทิลีน โดยทั่วไปจึงไม่ถูกเรียกว่า "ก๊าซอุตสาหกรรม"

บางครั้งอุตสาหกรรมเคมีถูกมองว่าแตกต่างจากก๊าซอุตสาหกรรม ดังนั้นวัสดุเช่นแอมโมเนียและคลอรีนจึงอาจถือเป็น "สารเคมี" (โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากจ่ายเป็นของเหลว) แทนหรือบางครั้งก็ถือเป็น "ก๊าซอุตสาหกรรม" ด้วย

การจ่ายก๊าซขนาดเล็กของภาชนะบรรจุที่ถือด้วยมือบางครั้งไม่ถือว่าเป็นก๊าซอุตสาหกรรม เนื่องจากการใช้ดังกล่าวถือเป็นการใช้ส่วนบุคคลมากกว่าการใช้ทางอุตสาหกรรม และซัพพลายเออร์ก็ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านก๊าซเสมอไป

การแบ่งเขตเหล่านี้ขึ้นอยู่กับขอบเขตการรับรู้ของอุตสาหกรรมเหล่านี้ (แม้ว่าในทางปฏิบัติจะมีการทับซ้อนกันอยู่บ้าง) และคำจำกัดความทางวิทยาศาสตร์ที่แน่นอนเป็นเรื่องยาก เพื่อแสดงให้เห็น "การทับซ้อนกัน" ระหว่างอุตสาหกรรม:
ก๊าซเชื้อเพลิงที่ผลิตขึ้น (เช่น ก๊าซในเมือง) ในอดีตจะถือเป็นก๊าซอุตสาหกรรม ซินกาสมักถูกมองว่าเป็นปิโตรเคมี แม้ว่าการผลิตจะเป็นเทคโนโลยีก๊าซอุตสาหกรรมหลักก็ตาม ในทำนองเดียวกัน โครงการที่ใช้ก๊าซฝังกลบหรือก๊าซชีวภาพ แผนการใช้พลังงานจากขยะ และการผลิตไฮโดรเจน ต่างก็มีเทคโนโลยีที่ทับซ้อนกัน
ฮีเลียมเป็นก๊าซอุตสาหกรรม แม้ว่าแหล่งที่มาจะมาจากกระบวนการแปรรูปก๊าซธรรมชาติก็ตาม
ก๊าซใดๆ ก็ตามมีแนวโน้มที่จะถือเป็นก๊าซอุตสาหกรรมหากใส่ในถังแก๊ส (ยกเว้นบางทีหากใช้เป็นเชื้อเพลิง)
โพรเพนจะถือเป็นก๊าซอุตสาหกรรมเมื่อใช้เป็นสารทำความเย็น แต่ไม่เมื่อใช้เป็นสารทำความเย็นในการผลิต LNG แม้ว่านี่จะเป็นเทคโนโลยีที่ทับซ้อนกันก็ตาม